อนาคตการต่อสู้ของขบวนการประชาธิปไตยไทย

โดยเบญจมา อนันตพงศ์

ดิฉันค่อนข้างเชื่อมั่นเมื่อมองแนวโน้มของขบวนการต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยในประ เทศไทยว่าจะมีการพัฒนาตกผลึกต่อไปอีกกว่าจะได้มาซึ่งชัยชนะเบ็ดเสร็จ พร้อม กันนั้นขบวนการต่อสู้ก็ต้องมีความสามารถในการขยายมวลชนออกไปมากกว่านี้ ไม่เพียงแต่เอาเพียงจำนวนหรือพลังจากพี่น้องชาวต่างจังหวัด เข้ามาต่อสู้เรียก ร้องในกรุงเทพฯ เท่านั้น แต่มวลชนที่มีคุณภาพกลุ่มสุดท้าย่ที่เราจำเป็นต้องดึงเข้า มาเป็นแนวร่วมเพื่อสร้างหลักประกันแห่งชัยชนะก็คือ คนชนชั้นกลาง พนักงานบริ- ษัท นักศึกษาปัญญาชนในเมืองหลวงให้กว้างไกลกว่านี้ เมื่อใดที่เราสามารถขยาย การต่อสู้ทางความคิด ช่วงชิงแนวร่วมกลุ่มนี้สำเร็จ เมื่อนั้นแหละที่ชัยชนะของ การต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยจะสำเร็จลงได้อย่างสมบูรณ์และสันติวิธี

ปัจจัย ที่สำคัญที่สุดของการจะได้มาซึ่งชัยชนะก็คือการเพาะเมล็ดพันธ์ประชาธิปไตย และการสร้างอำนาจอธิปไตยจากมวลชนให้ขยายและเติบใหญ่ในใจของประชาชน

ทุกหมู่เหล่า มาตรวัดที่มีมาตรฐานสูงมาตรหนึ่งก็คือการเผยแพร่ความคิดนี้สู่มวลชน คนชั้นกลางในกรุงเทพฯ หากทำสำเร็จก็ถึงเวลาแล้วที่เราจะเปลี่ยนแปลงประ เทศไปในทิศทางของการพัฒนาประเทศได้อย่างก้าวหน้าปราศจากแรงเสียดสีและ ต้านทาน และประเทศก็จะสามารถสมานฉันท์ และร่วมกันสร้างชาติขึ้นมาอีกครั้ง อย่างรวดเร็วได้ในที่สุด

หากเราไม่คิดเข้าข้างตัวเองจนเกินไปแล้ว คงยอมรับว่าคนส่วนใหญ่ของประเทศ เติบโตมาภายใต้การปลูกฝังนโยบายชาติ ศาสน์ กษัตริย์ผ่านสื่อมวลชนกระแสหลัก อยู่ทุกวี่ทุกวัน คนไทยทุกชั้นชนเติบโตมาภายใต้ระบบเช่นนี้เสมอเหมือนกันหมด แต่ กลุ่มชนที่ได้รับผลกระทบทางเศรษฐกิจช้าที่สุด หรือมีความรู้ร้อนรู้หนาวกับการ เปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจช้าที่สุดก็คงเป็นกลุ่มชนชั้นกลางนี่แหละเพราะเขาไม่ใช่ คนหาเช้ากินค่ำเพราะฉะนั้นความฝืดเคืองทางเศรษฐกิจที่เกิดขึ้นตั้งแต่ยุค คมช. ครองเมืองเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน พวกเขาจึงมองที่มาของปัญหาได้ไม่ชัดเจน พวก เขายังสามารถซู๊เอี๋ยกับระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยมผูกขาดต่อไปได้ด้วยเป็นพนัก งานเงินเดือน มีความสามารถในการเชื่อฟังกลุ่มอำนาจเก่าทั้งทางเศรษฐกิจสัง คมและการเมือง และโอนอ่อนผ่อนปรนกับการรักษาสถานภาพเดิมของโครงสร้าง อำนาจรัฐและสังคมเก่าจึงมีสูงกว่ากลุ่มคนชนชั้นล่าง ขณะที่ชนชั้นสูงสามารถรักษา ผลประโยชน์ของตัวเองไว้ได้ ผลประโยชน์ของกลุ่มคนชนชั้นกลางก็อิงแนบอยู่กับ ผลประโยชน์ของคนชนชั้นสูงที่ผูกขาดทางเศรษฐกิจนั่นเอง ดิฉันลองสังเกตุความ คิดเห็นทางการเมืองของเพื่อนฝูงกลุ่มนี้ตลอดระยะเวลาสามปีมานี้ พบว่าร้อยทั้ง ร้อยพวกเขาเห็นดีเห็นชอบ และพร้อมที่จะให้ความร่วมมือกับกลุ่มอำนาจเก่าอยู่ นั่นเอง แม้ว่าขบวนการเสื้อแดงจะเติบใหญ่ขึ้นในหมู่มวลชนมากมายเพียงใด

เหตุใดขบวนการประชาธิปไตยไทยต้องรณรงค์หาวิธีการสร้างแนวร่วมปัญญาชน คนชั้นกลางด้วย ชนชั้นนี้สำคัญเพียงใด

๑.ประการแรกเหตุผลทางโลยิสติกส์ กรุงเทพฯ เป็นศูนย์รวมของการปกครอง เศรษฐกิจและการสื่อสาร การระดมพี่ น้องจากต่างจังหวัดเข้ามาในกรุงเทพฯ แม้จะเป็นสิ่งที่กระทำได้แต่นั่นก็หมายถึงการออกแรงออกทุนของพี่น้องจากต่างจัง

หวัดจำนวนมหาศาล การมาต่อสู้อย่างยืดเยื้อยาวนานขาดซึ่งความสะดวก ในทุกกรณี ขณะที่ยังไม่มีใครให้การรับประกันได้ว่าการเดินทางเข้ามาต่อสู้ใน กรุง้เทพฯ นั้นเมื่อใดจึงจะได้รับชัยชนะที่เบ็ดเสร็จเด็ดขาดคือ ประเทศไทยได้ ประชาธิปไตยที่แท้จริง ถ้าพี่น้องจากต่างจังหวัดจะเข้ามาร่วมต่อสู้นั้นอยากให้ มั่นใจว่าจังหวะของการต่อสู้ถึงขั้นสุกงอมแล้ว ประชาชนทั้งแผ่นดินพร้อมและต้อง การการเปลี่ยนแปลงแล้วจึงน่าจะพร้อมที่สุด แม้ว่าการเข้ามาชุมนุมกันเป็นครั้ง คราวที่กรุงเทพฯ ถือว่าเป็นการซักซ้อมที่ดีได้

๒. ผลการเลือกตั้งผู้ว่ากรุงเทพมหานครที่ผู้สมัครจากพรรคประชาธิปัตย์ได้รับชัย

ชนะถึงสามครั้งติดกัน คือตัวชี้ระดับหนึ่งว่าคนในเมืองกรุงยังเป็นพวกอนุรักษ์นิยม หากเรายังไม่สามารถชนะใจคนกลุ่มนี้ได้ การได้รับชัยชนะอย่างขาวสะอาด ปราศจากการต่อต้านหรือเพิกเฉยจึงเป็นเรื่องที่ไม่สามารถเกิดขึ้นได้อย่างง่ายๆ

และการสมานฉันท์ทางความคิดของคนในชาติจะเกิดขึ้นไม่ได้จริงๆ หากวันใดเสื้อ แดงได้ชัยชนะขึ้นมาโดยการระดมปริมาณของผู้คน เมื่อวันเวลาผ่านไป การก่อ หวอดขึ้นมาต่อต้านโดยกลุ่มอนุรักษ์นิยมอำนาจเก่า และหาแนวร่วมจากชนชั้นกลาง กลุ่มนี้ จึงเป็นเรื่องที่ไม่อาจปฏิเสธหรือปัดได้ว่าจะไม่เกิดขึ้นอีกในอนาคต เช่น เดียวกับที่เกิดขึ้นมาแล้วตลอดกว่าเจ็ดสิบปีของการเปลี่ยนแปลงการปกครองโดย คณะราษฎร์เป็นต้นมา

๓. หากขบวนการสร้างประชาธิปไตยในประเทศไทยประสงค์สร้างสรรค์สังคม ไทยใหม่ที่ประชาชนมีอำนาจที่แท้จริง การสร้างชาติของพวกเราจะทำไม่ได้เลย หากปราศจากการร่วมแรงร่วมใจของชนชั้นกลางกลุ่มนี้ที่ได้รับการฝึกฝนทางวิชา การทั้งสังคมศาสตร์วิทยาศาสตร์และเทคนิคมานานกว่าประชาชนกลุ่มรากหญ้าจำ นวนมหาศาล ความผิดพลาดในการสร้างชาติของพอลพลในกัมพูชาโดยการสังหาร ปัญญาชนเสียหมด เหลือแต่ชนชั้นกรรมาชีพและเกษตรกรคือความเสียหายที่เกิดขึ้น ต่อการพัฒนาและสร้างชาติในเวลาต่อมา หรือดูอย่างการสร้างชาติหลังสงคราม โลกครั้งที่สองของเยอรมนี ฝ่ายพันธมิตรยังต้องดึงคนชนชั้นกลางให้เข้ามาร่วม กันสร้างชาติ แม้จะมีการโครงการ Denazification อบรมข้าราชการทหารและ พลเรือนทุกหมู่เหล่าที่เคย รับใช้นาซีให้หันมามีจิตใจประชาธิปไตย และท้ายที่สุด โครงการนี้ก็ต้องยกเลิกไป เพราะขาดผู้มีความรู้ความชำนาญในการสร้างชาติ และต้องบรรจุคนชนชั้นกลาง กลุ่มนี้เข้าทำงานกับรัฐบาลใหม่ที่เป็นประชาธิปไตย ต่อไป

นอกจากนี้คนชนชั้นกลางที่มีฐานะปานกลางจนถึงดีกลุ่มนี้กลุ่มนี้ยังเป็นพลังที่อุ้มชูการไหลเวียนขององคาพยพ ต่างๆ ในสังคม การได้พวกเขาเข้ามาเป็นแนวร่วม

จะทำให้การต่อสู้ของพวกเราเป็นปึกแผ่นเช่นผนังทองแดงกำแพงเหล็ก การสมาน ฉันท์ของการต่อสู้จะเกิดขึ้นได้จริง และสามารถโดดเดี่ยวพลังศักดินา อำมาตยา ธิปไตยเก่าจะต้องพ่ายแพ้และย่อยยับไปได้จริงในที่สุด

เราจะสามารถดึงแนวร่วมคนชนชั้นกลางมาเข้าสู้ขบวนการประชาธิปไตยได้ อย่างไร

ก่อนอื่นเราต้องยอมรับว่า ปัญญาชนคนชั้นกลางไม่ชอบอะไร พวกเขาไม่ชอบการ ใช้พฤติกรรมที่รุนแรง ไม่ชอบการด่าทอ และการใช้ถ้อยคำหยาบคาย และสิ่งที่ พวกเขาชอบก็คือ ความคิดเกี่ยวกับพลังบริสุทธิ์ พวกเขาจึงไม่ปฏิเสธปรากฎการณ์ 14 ตุลา 16 หรือพฤษภาคม 35 ส่วนใหญ่พวกเขาสนใจแต่ปรากฎการณ์พื้นผิวต่างๆ อะไรที่เป็นเนื้อหา ลึกๆ ที่จมอยู่ใต้พื้นผิวนั้นเขาจะไม่ให้ความสนใจเลย หากเห็น พื้นผิวไม่ตรงต้องตามรสนิยมของตัวเองพวกเขาจะปฏิเสธเอาได้ง่ายๆ ฉะนั้นเมื่อ พวกเสื้อเหลืองมีพฤติกรรม ในลักษณะดังกล่าวเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนสลายตัวไปหลัง จากยึดทำเนียบรัฐบาลและสนามบิน ปัญญาชนคนชั้นกลางกลุ่มนี้จึงปลีกตัวออกจาก กลุ่มเสื้อเหลืองจนแม้แต่พวกเสื้อเหลืองขนานแท้ทั้งหลายแหล่ก็ต้องถอดเสื้อเหลือง แขวนไปตามๆ กันแม้ ว่าใจจะยังเหลืองอ๋อยอยู่ก็ตาม การสลัดภาพลักษณ์ด้วยเสื้อ สีเหลืองจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

และภาพลักษณ์ของกลุ่ม "เสื้อแดง" นั้นเล่าเป็นอย่างไร เราจะมองเรื่องนี้ทะลุ ปรุโปร่งได้เราคงต้องสำรวจความเห็นของปัญญาชนคนกลุ่มนี้กัน เพื่อที่เราจะได้ เอาข้อมูลมาปรับท่าทีของเรา เพื่อดึงพวกเขาเข้ามา จนป่านนี้คำต่อว่าต่างๆ เช่น "ม็อบถ่อย" ก็ยังเป็นคำพูดติดปากคนทั่วไปที่ไม่รู้ภาษีภาษาเรื่องการเมือง เมื่อพูด ถึงพวก "เสื้อแดง" อย่างอัตโนมัติ แม้ว่าความจริงจะเป็นอีกเรื่องหนึ่ง อย่างที่เราก็ทราบกันดี

น่าเสียดายที่กลุ่มเสื้อแดงส่วนหนึ่งก็ยังช่วยตอกย้ำภาพพจน์ "ม็อบถ่อย" นี้ต่อไป โดยคราใดที่นายอภิสิทธิ์หรือรัฐมนตรีคนใดไปต่างจังหวัดที่ไหนก็จะมีการปาไข่ หรือโยนข้าวของ หากชาวเสื้อแดงจะลองนึกถึงครั้งที่อดีตนายกสมชาย วงสวัสดิ์ ถูกเขวี้ยงปาของเข้าใส่ที่หน่วยงานรัฐวิสาหกิจแห่งหนึ่ง และพวกเราไม่พึงพอใจ และเห็นว่าไม่สมควรเพียงใดแล้ว นี่ก็เป็นปฏิกริยาเดียวกันที่ปัญญาชนชนชั้นกลาง ล้าหลังเหล่านี้คิดและไม่พอใจกลุ่มเสื้อแดงกลุ่มนี้เช่นกัน ดิฉันหวังว่าแกนนำเสื้อ แดงคงปรามกันได้ว่า หากต้องการแสดงความไม่พอใจก็อาจใช้ป้ายแสดงความ ไม่เห็นด้วยดีกว่า และงดการด่าทอที่รุนแรงและหยาบคาย คำเขียนด่าบนป้ายไม้ ก็เพียงพอแล้ว ไม่ใช่แก้ป้ญหานี้ด้วยการปิดหน้าปิดตาด้วยผ้าโพกต่างๆอย่างที่พวก การ์ดพันธมิตรทำมาแล้ว นอกจากเสื้อแดงสมาชิกพวกเราถูกจับแล้วยังไม่เกิดผล ดีต่อภาพลักษณ์ของเสื้อแดงต่อไปด้วย

ประเด็นปัญหาที่สำคัญอีกประการหนึ่งที่เป็นอุปสรรคทำให้ชนชั้นกลางกลุ่มนี้ไม่ต้อง การมารวมพลังกับเราก็เพราะภาพลักษณ์ที่ว่า "เสื้อแดง" เป็นขบวนการที่ต่อสู้เพื่อ คุณ"ทักษิณ" ประเด็นความบริสุทธิ์หรือคดโกงของคนๆ หนึ่งยากนักต่อการถกเถียง อย่างสมเหตุสมผล การโน้มน้าวให้พวกเขาเปลี่ยนแปลงความคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ลำบากมาก พวกเขาฝังใจอย่างไรก็คงไม่เปลี่ยนแปลงแน่ หากไม่ได้รับข่าวสาร ข้อมูลจากฝ่ายประชาธิปไตย

พวกเขาจึงมองว่าการต่อสู้ของพวกเสื้อแดงไม่ใช่การต่อสู้ที่เกิดจากพลังบริสุทธิ์แต่

มีนักการเมืองอยู่เบื้องหลังเป็นสำคัญ ในขณะที่สื่อมวลชนกระแสหลักของไทย เกรงใจและเกรงภัยจากศักดินาอำมาตยาธิปไตยไม่เสมอเนื้อหาและข้อมูลที่เป็น

ความจริงเรื่องการเติบโตและพัฒนาทางความคิดของขบวนการเสื้อแดง ชนชั้น กลางกลุ่มนี้จึงยังยึดติดอยู่กับความคิดเก่าๆ เกี่ยวกับเสื้อแดงที่มีมวลชนได้รับเงิน มาร่วมชุมนุมจากนักการเมืองอยู่นั่นเองและจึงยังก้าวไม่ทันวิวัฒนาการของมวลชนคนเสื้อแดง

ในขณะที่อีกด้านหนึ่ง ข้อมูลและข่าวสารที่ชนชั้นกลางกลุ่มนี้ได้รับจากพรีเซ็นเตอร์ อภิสิทธิ์ในฐานะนายกรัฐมนตรีของฝ่ายศักดินาอำมาตยาธิปไตย และโดยสื่อของ ฝ่ายศักดินาอำมาตยาธิปไตยจึงเป็นสิ่งที่ลงตัว อภิสิทธิ์คือภาพลักษณ์ตัวแทนของกลุ่ม ปัญญาชนคนชั้นกลางถึงสูงที่คนชนชั้นกลางกลุ่มนี้ยินดีที่จะidentify ตัวเองในฐานะ เป็นตัวแทนของคนหนุ่มที่มีการศึกษาสูงโดยเฉพาะจากต่างประเทศ บุคคลิคดี พูด จา(โต้วาที)ใช้สำบัดสำนวนทั้งไทยและอังกฤษอย่างคล่องแคล่วได้อย่างสนิทใจ

ฉะนั้น ปัญญาชนคนกลุ่มนี้จึงปฏิเสธที่จะตีตราตัวเองว่าอยู่ฝ่ายใด"เสื้อเหลือง" หรือ "เสื้อแดง" แต่เอาตัวมายืนอยู๋ข้างรัฐบาลนายอภิสิทธิ์ จำนวนคนที่ระบุตัวตนว่า "ไม่ใช่ทั้งเสื้อเหลืองและเสื้อแดง" จึงมีอยู่เป็นอันมาก ดังข้อสังเกตุของสมาชิก ประชาไทยคนหนึ่งชื่อคล้ายๆ "Glock64" ว่าเห็นว่าแนวโน้มของสมาชิกที่โพสต์ลง ในเว็บไซด์ "ราชดำเนิน" ที่ระบุว่าตัวเองไม่ใช่ทั้งเหลืองและแดงนั้นมีจำนวน เยอะมากอย่างมีนัยยะน่าสนใจ

นอกจากนี้จากผลการสำรวจย่อยในเว็บไซด์ "ฟ้าเดียวกัน" ว่าสมาชิกจัดตัวเอง อยู่ในคนกลุ่มใด ผลปรากฎดังนี้

Royalist +เชียร์พันธมิตร 9 คน 3.8%

Anti-royalist + เชียร์นปก./นปช. 116 คน 48.95 %

Anti-royalist + เบื่อมันทั้งเสื้อเหลืองเสื้อแดง 57 คน 24.05 %

Royalist + เบื่อมันทั้งเสื้อเหลืองเสื้อแดง 12 คน 5.06%

Royalist + เชียร์นปก./นปช. 16 คน 6.75%

Anti-royalist +เชียร์พันธมิตร 10 คน 4.22%

อื่นๆ โปรดระบุ 17 คน 7.17%

จะเห็นได้ว่าแม้แต่สมาชิกในเว็บไซด์ที่มีความเข้มข้นขนาดนี้ยังมีพวกที่แสดงตัวว่า เบื่อทั้งเสื้อเหลืองและเสื้อแดงรวมกันทั้งสองกลุ่มแล้ว 29.11% เลยทีเดียว หาก มีการสำรวจให้ครอบคลุมสังคมไทยในมวลหมู่ปัญญาชนคนชั้นกลางแล้ว ตัวเลขผล ลัพธ์ที่ได้คงน่าสนใจมากทีเดียว

นอกจากนี้ขณะนี้ยังมีสมาชิกในประชาไทยที่เสนอแนวความคิดเช่นเดียวกับดิฉัน เรื่องแนวทางการต่อสู้ของขบวนการเสื้อแดงว่าถึง ณ จุดหนึ่งแล้วเราต้องพยา ยามคลายตัวจากกล่องความคิดเรื่อง "เหลือง" หรือ "แดง" และลดการชูประเด็น "ทักษิณ" ลง แต่ชี้ให้เห็นข้อดีของรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งโดยทั่วไป หากเรา ยังเห็นความสำคัญของการสร้างและขยายแนวร่วมของขบวนการประชาธิปไตย จริงๆ ซึ่งจำเป็นต้องดึงชนชั้นกลางล้าหลังเข้ามาเป็นแนวร่วมด้วยให้ได้

อย่างไรก็ดี นอกเหนือจากการขจัดข้อกังขาของคนชนชั้นกลางว่าด้วยเรื่องไม่ชอบ "เสื้อแดง" และการตัดข้อถกเถียงประเด็นคุณ "ทักษิณ" ออกไปแล้ว ดิฉันก็ยังมอง หาแนวทางที่จะดึงคนกลุ่มนี้มาเป็นแนวร่วมที่น่าจะสัมฤทธิ์ผลไม่ได้ คงต้องนำยุทธ วิธีแบบมาร์เก็ตติ้งมาใช้ และหาพรีเซ็นเตอร์คนใหม่ๆ มาแข่งกับพรีเซ็นเตอร์ อภิสิทธ์เพื่อแข่งกับสินค้าเก่าของระบบศักดินาอำมาตยาธิปไตยก็น่าจะเป็นแนวทาง หนึ่ง ? และน่าติดตามว่าขณะนี้ ศนนท. หรือศูนย์นิสิตนักศึกษาแห่งประเทศไทยเร่ง สร้างขบวนการนักศึกษาได้ประสบความสำเร็จน้อยหรือมากแค่ไหน ?

จากข้อขบคิดต่างๆ ข้างบนทั้งหมด ดิฉันจึงได้ข้อสรุปที่จะใช้เป็นแนวทางในการ ดำเนินการต่อสู้ที่จะเริ่มขึ้นอย่างเรียบง่ายและในกลุ่มเล็กๆ กลุ่มหนึ่งที่เยอรมนี คือขยายแนวความคิดและการต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยและอำนาจอธิปไตยของปวง

ชนชาวไทยที่แท้จริง ซึ่งก็เป็นแนวทางเดียวกับขบวนการเสื้อแดง แต่ดิฉันและกลุ่ม ขอสงวนที่จะไม่ชูประเด็น"เสื้อแดง" และประเด็นคุณ "ทักษิณ" ดังเหตุผลที่ได้ แสดงให้ทราบแล้ว

อนึ่งการต่อสู้เพื่อเป้าหมายประชาธิปไตยนั้น เรายังไม่อาจเอาสีใดสีหนึ่งมาใช้ เป็นสัญญลักษณ์แทนคอนเซ็ปต์ของประชาธิปไตยได้ดีที่สุด ประชาธิปไตยคือการยอม รับสีทุกสี ไม่ว่าแนวร่วมของเราจะใส่สีอะไรขอให้มีใจเปิดกว้างร่วมสร้างสรรค์ กันอย่างเสมอภาคแล้วก็สามารถเข้าร่วมขบวนการสู้เพื่อประชาธิปไตยได้ทั้งสิ้น